Son dönemde özellikle gençler arasında sessiz sedasız yayılan bir kavram var: Whimsy.
Belki ilk duyduğunuzda yabancı gelebilir. Ama aslında anlattığı şey oldukça tanıdık.
Hayatın içine küçük mutluluklar yerleştirmek…
Örneğin; sevdiğiniz kupada kahve içmek, masanıza küçük bir bitki koymak, sabah işe giderken daha iyi hissettiren bir şarkıyı açmak, renkli bir defter kullanmak, bir mumu yakmak ya da sadece günün içinde kendimize ait küçük bir ritüel oluşturmak.
Çünkü galiba hepimiz biraz yorulduk.
Ekonomik kaygılar, bitmeyen gündem yoğunluğu, her gün yeni bir kriz, sosyal medyanın görünmez rekabeti…
Bir tarafta “başarılı ol” baskısı, diğer tarafta sürekli mutlu görünme zorunluluğu.
İnsan bazen yalnızca nefes almak istiyor.
İşte whimsy tam da burada ortaya çıkıyor.
Büyük hayat değişiklikleri vaat etmiyor.
“Her şeyi bırak, yeni bir başlangıç yap” demiyor.
Daha küçük ama daha gerçek bir yerden sesleniyor:
“Bugünün içine küçük bir iyi his bırak”
Uzmanlara göre bu eğilim, insanların ruhsal olarak kendilerine küçük güvenli alanlar açma ihtiyacından doğuyor.
Özellikle Z kuşağı için bu; yoğun baskıya karşı küçük bir denge kurma yöntemi.
Bir başka açıdan bakınca, sosyal medyanın sürekli sergilenen kusursuz hayatlarına karşı daha samimi ve daha kişisel deneyimlere duyulan özlem de diyebiliriz.
Elbette eleştiriler de yok değil.
Bazıları, whimsy’nin zamanla yeni bir tüketim estetiğine dönüştüğünü savunuyor. “Mutlu olmak için şunu al, bunu satın al” anlayışına kapı aralayabileceği söyleniyor.
Haklılık payı olabilir.
Ama belki de meseleyi fazla büyütmemek gerekiyor çünkü birçok insan için whimsy; hayatı baştan aşağı değiştirme iddiası taşımıyor.
Sadece günün içine küçük bir tebessüm bırakmaya çalışıyor.
Ve açıkçası, şu zamanlarda buna kim hayır diyebilir?
Belki de mesele büyük mutluluklar değil…
İnsan ruhunun yorulduğu yerde, kendine küçük iyi gelme anları bulabilmesi.
Bazen bir kahve.
Bazen eski bir şarkı.
Bazen de kimsenin anlam veremediği ama sana iyi gelen küçücük bir alışkanlık…
Belki de modern zamanların en sessiz direnişi tam olarak budur: Hayat zor olabilir ama insan yine de kendine küçük bir neşe alanı açabilir.