Kintsugi, yüzlerce yıllık bir Japon felsefesinden doğmuş sanat.
Kırılan bir vazonun, çömleğin parçalarını altın, gümüş, platin tozu ile yapılmış reçine ile birleştirerek daha değerli hale getirme sanatı.
Bu sanatta, yaşanmış olanın değeri, kusurlardaki güzelliği görme, yanlışı telafi etme, kırılanı onarma gibi zarif duygular var.
Kintsugi Sanatı insana “yaşananlardan ders al, yaşananların değerini bil. Belki bir hata yapıldı, bir yeri kırıldı, eskidi, yıprandı. Ama onun değerini bil, onu onar. Hem de altın, gümüş, platin tozuyla onar ki eskisinden daha değerli olsun.
Gözünün önüne koy ki neler yaşadığını sana hep anlatsın”.
Ülkemizde son yıllarda yaşananlara bakınca kırılan, dökülen, yıpranan o kadar değerimiz, insanımız var ki!
Herhalde tüm Kintsugi ustaları yıllarca çalışsa, kırılanı, döküleni en değerli madenlerin tozuyla onarsa yine de eskisinden daha iyi, daha değerli hâle getiremezler.
"Çözüm" veya "Açılım Süreci" denilerek PKK terör örgütünün ve sempatizanlarının azdırıldığı, Türklüğün yerle yeksan edilmeye çalışıldığı süreci bir düşünün...
Habur Sınır Kapısı’nda PKK mitingleriyle, tescilli teröristlerin karşılanışı, ayaklarına çadır mahkemesi kurulup beraat ettirilmeleri, mahkemede Türk Bayrağı ve Atatürk tablosunun indirilmesi, bu teröristlerin ülkede zafer turu atması...
PKK ve siyasi uzantısının azgınlaşan söylemleri, özerklik ilanı ve tüm bunlara ses çıkarılmaması...
"Gebertilen bir teröristin leşine ağlamıyorsanız insan değilsiniz" diyen alçak yetkililer ve onları ısrarla görevde tutanlar...
Alkışlarla inen "Ne Mutlu Türk'üm Diyene!" tabelaları yerlerde sürüklenirken, Diyarbakır hava üssünde (susan, müdahale ettirmeyen yetkililerin yüzünden) indirilen, yerlere düşen Türk Bayrağını bir düşünün...
Neyle onarılır ki?
Türk Bayrağını yere düşürdükleri yetmezmiş gibi şanlı bayrağımızın adını, şeklini, rengini tartışmaya açan İslâm kisvesine bürünmüş münafıkları bir düşünün...
Bayrağın tartışmaya açılması neyle onarılır ki, şehit kanıyla mı?
Düşünsenize Ergenekon, Balyoz sürecinde Fetö ve Siyaset işbirliği ile Atatürkçü, milliyetçi subaylarımızın hem de rencide edici görüntüler çekilip yayınlanarak, hapislere tıkılması...
Hapislerde kahır ile solan hayatlar, dışarıda paramparça olan aileler, gururuna yediremeyip intihar eden kahramanlar...
Çocuğunun, annesinin, babasının, damadının cenazesine dahi gidemeyen mahpus komutanlar...
Söyleyin; altın, gümüş, pırlanta, yakut, zümrüt....
Neyle onarılır bu yapılanlar?
Tüm bunların sonucunda ülkenin 15 Temmuz ihaneti ile uçurumun eşiğinden dönmesi...
Bu süreçte dinî kurumlara, İslamiyete karşı oluşan olumsuz algı...
Neyle onarılır, hele bir söyleyin!
Yıllardır bürokraside mülâkat, kayırma, torpil ile oluşturulan adaletsiz düzen ve bu düzenin tosuncuklarının kamu hizmetlerindeki yanlışları, oluşturdukları tahribatlar neyle giderilir ki?
Gördüğünüz gibi kırdığınız, döktüğünüz bir vazo, çömlek falan değil; değerlerimiz, dinimiz, Türklüğümüz, tüm milli ve manevî birikimlerimiz!
Züccaciye dükkanına giren fil misali yıllarca döküp kırdıklarınıza rağmen Büyük Türk Milleti, size telâfi etme tüm bu yanlışları düzeltme şansı verdiyse eğer bu şansı iyi kullanın!
Kamu hizmetinde eşitlik, adalet ve liyakati hakim kılıp, kapı arkasında en az Fetö kadar tehlikeli malum sendikal çeteler ve onların bürokrasideki uzantıları eliyle hazırlanan mülâkat, atama, görevlendirme listelerini yırtıp atın!
Zararın bir yerinden dönün artık!
Bunun için tepeden emir beklemeyin!
Bulunduğunuz kapının önünü süpürmekle başlayın.
Çerkezköy'de, Kapaklı'da, Tekirdağ'da başlayın mesela.
Korkmayın!
17 Ağustos Depreminin 20. yılında, depremde hayatını kaybedenlere tekrardan rahmet diliyorum.
O gün ana rahminde olanlar bu gün 20 yaşında. Bu gençlere sahip çıkalım.
17.08.2019
Burak CANDAŞ