Son zamanlarda garip bir his var.
Sanki bir şeyleri kaçırıyoruz ama ne olduğunu tam bilmiyoruz.
Bir bakıyorsun, herkes bir yerlere yetişiyor.
Bir plana, bir hedefe, bir ‘kendinin daha iyi versiyonuna’
Kimse tam olarak ne yapıyor bilmiyor ama herkes çok meşgul.
Telefonlar dolu, takvimler renkli, zihinler yorgun.
Eskiden “bugün canım istemedi” diye bir cümle vardı.
Şimdi yok.
Onun yerine “bugün verimsizdim” var.
Verimsizlik ayıp oldu.
Sıkılmak lüks.
Boş durmak açıklama gerektiriyor.
Bir şey yapmıyorsan, en azından onu belgelemen bekleniyor.
Yürüyüş yapıyorsan uygulamadan, kitap okuyorsan paylaşarak, dinleniyorsan bile “kendine zaman ayırıyorum” diye not düşerek.
Yoksa sanki gerçekten dinlenmemiş sayılıyorsun.
İnsan kendine bile tanık arıyor artık.
En tuhafı da şu:
Kimse çok mutlu görünmüyor ama herkes çok kararlı.
Her şey geçici.
Yorgunluk da heves de motivasyon da.
Ama biz hepsini kalıcıymış gibi ciddiye alıyoruz.
Belki de sorun, yanlış yaşamak değil. Belki sorun, her anı raporlamaya çalışmak. Bazı günler sadece geçsin diye yaşanır. Bir anlamı yoktur, dersi yoktur, hikayesi yoktur. Ve bu gayet normaldir.
Ama bunu yüksek sesle söyleyince biraz tuhaf bakıyorlar.
Ama yine de herkes bir şeylerin peşinde.
Ne olduğunu tam tarif edemiyoruz, o yüzden adı çok: hedef, vizyon, denge, farkındalık…
Biri “kendin ol” diyor, öteki “kendini aş” Hangisini yapacağız, onu söyleyen yok. Bir yandan “yavaşla” deniyor, öte yandan geri kalmaktan korkutuluyoruz. Sanki durursak bir şey olacak ama kimse ne olacağını bilmiyor.
Eskiden insanlar yorulurdu. Şimdi tükeniyorlar.
Her şey ölçülüyor. Adımlar, saatler, uykular, ruh halleri…
Ölçemediğimiz tek şey içimizden gelen “bugünlük bu kadar” hissi. O hissi bastırmayı öğrendik. Bir şey yapmayacaksak bile suçlulukla yapmıyoruz artık, yapamadığımız için kendimizi azarlıyoruz.
Oysa bazen hiçbir sebep yoktur. Ne büyük bir travma ne derin bir anlam… Sadece canın istemez. Bunu kabul etmek zorlaştı.
İnsan, insan olmayı unutacak kadar kendini izliyor.
Kendine dışarıdan bakıyor, sürekli not veriyor.
Beğenmediği yerleri törpülüyor, olmadığı yerleri tamamlamaya çalışıyor. Ama belki de bazı yerler eksik kalmalı.
Her şey dolu olmak zorunda değil. Her gün ilerlemek zorunda değil. Bazen hayat, olduğu yerde kalınca da ilerler.
Bunu yazmak kolay. Yaşamak zor.
O yüzden çoğu zaman susuyoruz. Ve ertesi gün yine bir şeyleri kaçırıyormuşuz gibi uyanıyoruz.