Yine Korona Virüs Salgını gölgesinde bir eğitim öğretim yılının ilk yarısını geride bıraktık. Okullar başladığından beri yine; “Okullar kapanacak mı?”, “Virüs daha çok yayılır mı?”, “Dersler uzaktan eğitim yoluyla mı yapılsa!”, “Yine herkes sınıfı geçecek mi?” ve benzeri birçok sorularla karşı karşıya kaldık.
Korona Virüs sürecinde çocuklarımızın ve eğitimin aldığı en büyük yara herhalde çocukların iyiden iyiye teknolojik aletlere bağımlı hale gelmesi olmuştur. Mümkün değil ama tamamen olumlu yönde kullanıldığını düşünsek dahi bu derece bağımlılığın çocukların fiziki, ruhsal gelişimlerini olumsuz etkilediğini görmemek mümkün değil.
Çocuklarımız yaşlarının gerektirdiği olgunluğa “normal şartlar altında” erişemeden 2 yıl sınıf geçtiler. Bu sınıf geçişlerinde tablet ve interneti olmadığı gerekçesiyle eğitime erişemediği düşünülen belki de % 3-5 oranında bir kesim olsa da geriye kalan büyük çoğunluğun asgari imkanları olduğu halde dahi eğitimi aksattığı, tam takip etmediği ve uzaktan eğitimden yeterli düzeyde yararlanmadığı görüldü. Bu gerekçeyle yüz yüze eğitime başlandığı süreçte telafi eğitimleri de yapıldı.
Genel kanıya baktığımızda eğitimin yüz yüze olmadığı, öğrencinin öğretmenin sınıfta temas halinde olmadığı, teknolojinin soğuk yüzlü ortamında pek verim elde edilemediği anlaşılıyor. Okullar eylül ayında başladığında da birçoğumuz belki tedirgindik ancak virüsün yayılım hızının genel ortalamasının okullar açıkken de anormal şekilde değişmediği, okullarda virüs pozitif vakalar görülse dahi bir sınıfta aynı günlerde 1 ila 4 öğrenci arasında yayılım gösterdiği hepimizin malumudur.
Yani öyle bir öğrenci pozitif oldu diye ışık hızıyla tüm sınıf korona virüse yakalanmadı. Onlarca sınıf şubesi olan okullarda dahi aynı anda 1 – 2 bilemediniz 3 sınıf karantinaya alınarak, 10 günlük uzaktan eğitime devam edip tekrar okula geldi. Şimdi bu süreler de 7 güne düştü. Bunun da sonucunu ikinci dönem göreceğiz.
Tüm bu durumlar yaşanırken 4,5 aylık ilk dönemin sonuna geldik. Öğrenciler karnelerini aldılar. Belki sevindiniz, belki üzüldünüz. Kiminiz çocuklarına pahalı hediyeler alarak karne gününü kutlarken, kiminiz belki de samimi bir şekilde çocuğuna sarılıp, onu öperek çocuğunuzun başarısını kutladınız. Kiminiz ise imkanlarınız çok kısıtlı olduğu halde büyük başarı gösteren çocuğunuza istediğiniz hediyeyi alamamanın burukluğunu yaşadınız. Kiminiz ise belki çocuğunuza kızıp, bağırıp çağırarak başarısızlığını yüzüne yüzüne vurdunuz.
Neye göre başarı, neye göre başarısızlık? Bu süreçte anne baba olarak siz neler yaptınız? O karne aslında sizlerin de karnesi aynı zamanda…Çerkezköy, Kapaklı ve çevresi gibi sanayi kentlerinde en büyük sorun, ebeveynlerin çocuklarıyla yeterli hatta hiç zaman geçirmemesi. Anne 8-4 vardiyasında, baba 12-8 veya 4-12…Eve biri giriyor uyuyor, o sırada diğeri çıkıp işe gidiyor, o işten geldiğinde yine uyuyup dinleniyor.
Tabi şehrin magandalarının gürültüleri ne kadar izin verirse o kadar dinlenebilirsiniz…Bu süreçte çocuk belki yorgun veya uykulu haliyle sadece harçlık istemek veya farklı, acil bir ihtiyacı için velisiyle verimsiz bir ilişki kurabilirse kuruyor. Onun haricinde çocuk ile birlikte vakit geçirmek, onun hayallerini sorup o konuda sohbet etmek, gün içinde yaşadıklarını konuşup dertleşmek, arkadaşlarını sormak, öğretmenlerinden hangisini sevdiğini, en çok hangi dersten hoşlandığını sormak gibi ilişkiler ise hayal ötesi bu şehirde…
Hadi bunları da geçelim, çocukla birlikte ayda birkaç defa evde veya sinemada film izlemek, evde aynı anda hep birlikte kitap okumak, gazete ve dergileri okuyup, bazı konularda birlikte tartışmak, kültür merkezinde (bedava olduğu halde) bir tiyatroya gitmek…Hepsi hayal, çünkü ya anne, ya baba o saatte işte, güçte veya dinlenmede…
Aile bütünlüğünün olduğu ortamlarda dahi bunlar bu şehirde hayal iken ya parçalanmış ailelerin çocukları ne durumda hiç düşündünüz mü? Evet, evet çevrenize bir bakın, bu kentte parçalanmış aile oranları o kadar yüksek ki, istatistikler ortaya konsa şaşırıp kalırsınız.
İşte tüm bunları düşündüğümüzde yapacağımız en güzel şey, hayatta en değerlimiz dediğimiz çocuklarımız ile ailemiz ile verimli zamanlar geçirmektir. Onları topluma faydalı, fikri, vicdanı, irfanı hür bireyler olarak yetiştirebilmektir. Bu yarıyıl tatilinde de çocuklarınızla bunu yapmaya çalışın, birlikte kitap okuyup, tv izleyin veya sinemaya, tiyatroya gidin…
Belki şu ekonomik buhran döneminde bir nebze olsun faydalı ve stressiz zaman geçirmiş olursunuz. Sevgi dolu ailelerde büyüyen çocukların olduğu bir ülke hayaliyle, hoşçakalın!