Bazen durup kendime bakıyorum.
Koşarken yakalıyorum kendimi.
Bir şeye yetişiyorum.
Bir şeyi tamamlamaya çalışıyorum.
Bir şey eksik mi diye huzursuzum.
Sanki hayat bir “check-list”
Hepsi tiklenecek. Hepsi kusursuz olacak. O zaman mutlu olacağız…
Oluyor muyuz?
Yok.
Tam tersine, en dolu dolu sandığımız anlarda bile içimizde tuhaf bir boşluk.
Çünkü biz “fazla”yı seviyoruz.
Daha çok eşya. Daha çok başarı. Daha çok beğeni. Daha çok para. Daha çok… daha çok… daha çok…
Ve tam orada bir Japon fısıltısı giriyor devreye: WABİ-SABİ.
Diyor ki: “Sakin ol. Hiçbir şey kusursuz değil zaten. Ve olmak zorunda da değil”
İlk duyduğumda içimden “Hadi canım” dedim. Bizim kültürde kusur ayıptır çünkü.
Çatlak tabak çöpe gider.
Eskimiş masa değiştirilir.
Yüz kırışırsa krem.
Saç beyazlarsa boya.
Sürekli bir “gençleştirme, yenileme, pürüzsüzleştirme” hali.
Oysa Japonlar kırılan seramiği çöpe atmıyor. Altınla tamir ediyor.
Çatlağı saklamıyorlar. Gösteriyorlar.
“Bak” diyorlar, “Bu kırık, onun hikayesi”
Çok sevdim bu fikri.
Çünkü düşün: Biz de kırıldık. Yorulduk. Hayal kırıklıkları yaşadık. Kalbimiz çatladı.
Ama biz o çatlakları kapatmaya çalışıyoruz.
Filtrelerle. Pozlarla.
“İyiyim” yalanlarıyla.
Belki de en güzel halimiz, tam da o çatlaklı halimiz.
Wabi-Sabi’nin bana söylediği şey şu: Az, aslında çoktur. Sade, aslında derindir. Eksik, aslında gerçektir.
Geçen gün kahvemi içerken fark ettim, kupamın kenarı hafif aşınmış.
Eskiden olsa “at şunu” derdim.
O gün “kalsın” dedim.
Çünkü o kupa benimle kaç sabah uyanmıştı kim bilir.
Belki mutluluk da böyle bir şey.
Yeni bir şey almak değil, elindekini fark etmek.
Belki huzur, daha büyük eve taşınmak değil, evin içindeki ışığı görmek.
Belki aşk, kusursuz birini bulmak değil, kusurlarıyla sarılmak.
Ve belki de en önemlisi: Kendini sürekli yetersiz hissetmemek.
Çünkü dünyada hiçbir şey kusursuz değilse ben neden olayım?
Ne büyük özgürlük değil mi bu?
Bir düşünün: Mükemmel olmak zorunda değilsen yarış da bitiyor, kıyas da bitiyor, yorgunluk da bitiyor.
Geriye sadece “olmak” kalıyor.
Belki de biraz yavaşlasak?
Biraz azaltsak?
Biraz sadeleşsek?
Belki dolapları değil, kafamızı boşaltsak?
Çünkü bazen hayat, en çok sustuğumuz yerde konuşuyor.
Ve galiba ben artık kusurlu şeyleri daha çok seviyorum.
Çünkü onlar gerçek.
Tıpkı biz gibi…