Son zamanlarda tuhaf bir şey fark ediyorum.
Telefonumu açıyorum.
Sosyal medyaya giriyorum ve bir anda kendimi başka bir dünyada buluyorum.
Herkes tatilde.
Herkes çok mutlu.
Herkes aşık.
Herkes hayatının en güzel günlerini yaşıyor.
Bir dakika, gerçekten mi?
Çünkü ben sokağa çıktığımda bambaşka insanlar görüyorum.
Market fiyatlarına bakan insanlar. Kirasını düşünen gençler. Geleceği konusunda endişeli aileler.
Ama sosyal medyaya girdiğimde durum bambaşka.
Eskiden insanlar mutlu olmaya çalışırdı. Şimdi insanlar mutlu görünmeye çalışıyor.
Fark büyük. Çok büyük.
Tatildeyken fotoğraf çekmek başka bir şey. Tatilin yarısını fotoğraf çekerek geçirmek başka bir şey.
Sevgilinle mutlu olmak başka bir şey. Sevgilinle sürekli story atmak başka bir şey.
Artık ilişkiler bile bazen iki kişi arasında yaşanmıyor. Takipçiler için yaşanıyor.
Ama gerçek hayatta bakıyorsunuz herkes yalnız. Hem de çok yalnız ama o yalnızlık sosyal medyada paylaşılmıyor.
Hepimizin İçinde Küçük Bir Yarış Başladı
Kim daha mutlu? Kim daha güzel tatil yapıyor? Kim daha iyi bir ilişki yaşıyor? Kim daha “iyi bir hayat” yaşıyor? Farkında olmadan bir yarışın içine girdik. Ama tuhaf olan şu ki bu yarışın kazananı yok.
Çünkü herkes başkasının hayatına bakıp “Benim hayatım eksik mi?” diye düşünüyor.
Belki de en büyük sorun bu. Biz artık kendi hayatımızı yaşamıyoruz. Başkalarının hayatını izliyoruz. Ve sonra da kendi hayatımızı onlarınkiyle kıyaslıyoruz.
Bu da insanın ruhunu yoran bir şey.
Ben şuna inanıyorum. Gerçek mutluluk çoğu zaman sessizdir.
Bir akşam yürüyüşü.
Bir dostla edilen sohbet.
Annenin yaptığı bir yemek.
Sessiz bir kahve.
Bunlar fotoğraflık olmayabilir ama gerçektir.
Bazen merak ediyorum.
Biz gerçekten mutlu bir toplum muyuz?
Yoksa sadece mutluluğun reklamını mı yapıyoruz?
Çünkü bazen en mutlu görünen hayatların arkasında en büyük yalnızlıklar saklı oluyor.