Son zamanlarda kendime sık sık aynı soruyu soruyorum...
Neden bazı insanlar hep toparlanmış görünüyor da bazıları sürekli yetişemiyormuş gibi yaşıyor?
Daha az çalıştıkları için mi? Yoksa hayat onlara daha mı adil davranıyor? Galiba hiçbiri değil.
Fark ettim ki aradaki asıl fark, görünmeyen alışkanlıklarda saklı.
Yani şu kimsenin Instagram'da paylaşmadığı, kimsenin alkışlamadığı küçük rutinlerde.
Bir ara "rutin" kelimesine takmıştım. Ne tuhaf bir kelime.
İnsan duyunca aklına sıkıcılık geliyor.
Oysa düşününce öyle değil.
Rutinler, hayatı kolaylaştırdığı için yapılıyor.
Demek ki rutin, özgürlüğün düşmanı değil. Tam tersine, hayatın yükünü hafifleten görünmez bir yardımcı.
Geçenlerde internette "Haftayı resetleme yolları" başlıklı bir yazıya rastladım. İlk maddesi çok tanıdıktı.
"Temiz çarşaflarla yeni haftaya başla"
Ne kadar basit geliyor değil mi?
Ama değil.
Çünkü temiz çarşaf sadece çarşaf değildir.
Aslında beynine verilen küçük bir mesajdır.
"Yeni bir hafta başladı"
Aynı şekilde evi havalandırmak...
Dolabı düzenlemek...
Buzdolabını kontrol etmek...
Haftalık yemek planı yapmak...
Bunların hiçbiri yalnızca ev işi değil.
Hepsi zihni sadeleştirmenin başka bir yolu. Bir de dijital dağınıklığımız var. Eskiden sadece evler dağılırdı. Şimdi telefonlarımız da dağılıyor.
Binlerce fotoğraf...
Yüzlerce ekran görüntüsü...
Okunmamış mesajlar...
Asla dönüp bakmayacağımız bağlantılar...
Bildirimler...
Bildirimler...
Bildirimler...
Farkında değiliz ama beynimiz her gün yüzlerce küçük işi yarım bırakıyor.
Belki de bu yüzden akşam olduğunda hiçbir şey yapmamış gibi hissediyoruz.
Listedeki en dikkatimi çeken maddelerden biri ise sosyal medyayla ilgiliydi.
"Bana kendimi kötü hissettiren hesapları takip etmeyi bırak"
Ne kadar cesur bir cümle.
Çünkü bazen hayatımızdaki en büyük yük insanlar değil, onları izleme alışkanlığımız.
Birileri geziyor.
Birileri başarıyor.
Birileri kusursuz görünüyor.
Biz ise ekranın diğer tarafında eksik olduğumuza inanmaya başlıyoruz.
Belki de zihni resetlemenin ilk şartı, kıyaslamayı bırakmak.
Bir başka öneri...
Her gün sadece beş dakika sessiz kalmak.
İlk okuduğumda güldüm.
"Beş dakika neyi değiştirecek?" dedim.
Sonra denedim.
Meğer en çok ihtiyacımız olan şeylerden biri sessizlikmiş.
Çünkü gün boyu herkes konuşuyor.
Patron konuşuyor.
Çocuk konuşuyor.
Telefon konuşuyor.
Televizyon konuşuyor.
Sosyal medya konuşuyor.
Bir tek biz kendimizi dinlemiyoruz.
Belki de "kendini yeniden inşa etmek" dediğimiz şey öyle büyük bir olay değil.
Kimliğini değiştirmek değil.
Şehir değiştirmek değil.
İş değiştirmek de değil.
Belki sadece pazar akşamı temiz bir çarşafa uzanıp pazartesi sabahına hazırlanmaktır.
Belki bir ajandaya üç satır not almaktır.
Belki telefonu yarım saat erken bırakmaktır.
Belki sevdiğin bir podcast'i açıp yürüyüşe çıkmaktır.
Belki de sadece derin bir nefes almaktır.
Çünkü hayat bazen büyük kırılmalarla değişmez. İnsan, her hafta kendine gösterdiği küçük özenle değişir. Belki bu yüzden artık "haftayı resetlemek" bana moda bir ifade gibi gelmiyor.
Aksine, modern hayatın karmaşasında kendimize verdiğimiz küçük bir söz gibi geliyor.
"Dur"
"Nefes al"
"Toparlan"
"Yeniden başla"
Ve galiba hepimizin, özellikle de sürekli bir yerlere yetişmeye çalışanların, haftada en az bir kez kendine bunu söylemeye ihtiyacı var. Çünkü bazen yeni bir hayata başlamak için yeni bir hayat kurmak gerekmez. Sadece yeni bir haftaya biraz daha özenle başlamak yeterlidir.
