Son zamanlarda fark ettiniz mi?
Telefonu elimize alıyoruz, bir bakıyoruz saatler geçmiş. Gözümüz sosyal medyada, aklımız paylaşımlarda…
Bir videodan diğerine, bir haberden bir yoruma geçerken farkında olmadan nefesimizi tutma eğilimi gösteriyoruz. Ya da çok sığ nefesler alıyoruz. İşte buna “ekran apnesi” deniyor.
Eskiden nefesimizi kesen şey heyecan olurdu, şimdi ekrana bakarken yaşıyoruz aynı şeyi.
Etrafa değil, sadece ekrana bakıyoruz.
Yolda yürürken bile başımız önde, parmaklar kayıyor, gözler kayıyor. Ama kalbimiz, ruhumuz bir yerde duruyor gibi.
Bir “iki dakika bakayım” diyoruz, sonra bir bakıyoruz, yarım saat geçmiş.
Sonra “vakit yetmiyor” diye şikayet ediyoruz.
Aslında zamanı çalan başkası değil, biziz.
Ekran bizi içine çekiyor, biz de farkında olmadan kayboluyoruz.
Neden bu kadar geziyoruz?
Belki yalnızlıktan, belki meraktan...
Belki de başkalarının hayatına bakarken kendi hayatımızı unutmak daha kolay geliyor.
Oysa orada gördüğümüz her şey gerçek değil.
Ama biz yine de bakıyoruz, çünkü bakmazsak bir şey kaçıracakmışız gibi geliyor.
Biraz uzaklaşmak lazım.
Bazen telefonu bir kenara bırakıp sadece derin bir nefes almak iyi gelir.
Bir kahve iç, dışarı çık, gökyüzüne bak.
Bir arkadaşa “nasılsın” de, yüz yüze konuş.
Gerçek hayatın ekranın dışında olduğunu hatırla.
Unutma, sosyal medya hayatın tamamı değil, sadece vitrini.
Ve kimse vitrinde gerçek halini sergilemez.
