Yıllık izin hakkı ve izin süreleri, İş Kanunu’nun 53. maddesinde düzenlenmektedir.

Bu düzenlemeye göre, işyerinde işe başladığı günden itibaren, deneme süresi de içinde olmak üzere, en az bir yıl çalışmış olan işçilere yıllık ücretli izin verileceği belirtilmektedir.

Çalışma süresi bir yıldan beş yıla kadar olanlar için, 14 işgünü olarak kanunda belirtilen süre kadar yıllık izin hakkı bulunmaktadır.

Yıllık ücretli izin hakkı, ancak, iş sözleşmesinin işçi veya işveren tarafından feshi veya işçinin ölümü ile izin ücretine dönüşmektedir.

İşçi, iş sözleşmesi devam ederken kullanamadığı yıllık izinlerinin ücretini dava yolu ile alamaz.

Ayrıca, ücret ve ücret olarak işçiye ödenmesi gereken haklar bakımından iş sözleşmesinin fesih nedeninin haklı olup olmadığı tartışılmamaktadır.

İşçinin iş sözleşmesi işveren tarafından haklı nedenle feshedilmiş olsa dahi, eğer işçinin ödenmeyen ücret alacakları bulunmakta ise bunlar fesih nedeninden bağımsız işçiye ödenmelidir.

Ücret, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti gibi, ücret alacakları açısından işçinin alacakları varsa, bunlar fesihle işçiye ödenmelidir.

Bu açıdan yıllık ücretli izin alacağı da böyledir.

Yargıtay 7. Hukuk Dairesi, vermiş olduğu bir kararında, “Sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacının iş akdi sona erdiğine, artık kullandırılmayan yıllık izinlerin ücretinin hüküm altına alınması gerekir.

Feshin haklı nedenle yapılması bu istemin reddini gerektirmez” demektedir.